Blues with the healer

The wrong view of life...

Wednesday, February 10, 2010

Το σαραντατρίο

Κι έχω βάνει σε μιανού καριόλη την αυλή την νταλίκα, να μου φορτώσει πορτοκάλι για πάνου....

- Γιάννη, του λέω, μόλις πιάσουμε τον ανήφορο... θα μου κλάσεις τον γκιώνη!

posted by b.b. chris @ 1:10 PM 0 comments

Thursday, January 14, 2010

Θα πάμε μπάλα

Έλληνας μετά τον απολογισμό των 100 πρώτων ημερών διακυβέρνησης της πράσινης ανάπτυξης.

Αμα έχεις κουρσά πρωθυπουργό, περιμένεις τίποτα καλύτερο?
Τα πάντα όλα και τα τελάρα μέσα!!!!!

posted by b.b. chris @ 12:38 PM 0 comments

Tuesday, December 15, 2009

Περί ποδηλασίας

Ας το πάρω απ' την αρχή. Δηλαδή από παλιά.
Ας πούμε ότι υπήρξαμε ως παιδιά, λίγο πιο ζωηρά απ΄τα υπόλοιπα. Όχι τίποτα extreme. Υπερκινητικότητα λέγεται αυτό επιστημονικά, νομίζω.
Ευτύχησα [ερωτηματικό εδώ] να μεγαλώσω σε γειτονιά που ήταν κατηφόρα ή ανηφόρα. Ο χαρακτηρισμός ανάλογα με την πλευρά που ήταν το τέρμα της ομάδας σου, στην απογευματινή “μπάλα”.
Μοιραία έπρεπε να εκμεταλευτούμε το χώρο που είχαμε στην διάθεσή μας. Τότε δεν υπήρχαν τα computer και τα playstation.
Άρα κάπου συναντηθήκαμε με τα “πατίνια” κατασκευασμένα από ξύλα οικοδομής, άξονες από σκουπόξυλο και ρόδες από ρουλεμάν.
Τρελές κόντρες στην κατηφόρα. Πιτσιρίκια που αναζητούν την καταξίωση στον μικρόκοσμο της γειτονιάς.
Αργοτερα ήρθαν τα ποδήλατα, ανταμοιβή του μπαμπά για την πρόοδο στο σχολείο.
Το πράγμα αρχίζει και εξελείσεται. Μανταλάκι και καπάκι από άσσο σκέτο, για να κάνει θόρυβο σαν μηχανή. Ποιος θα πάει πιο μακρυά με σούζα, ποιος θα κάνει την πιο εντυπωσιακή κολλιά.

Και τέλος τα αυτοκίνητα.
Όχι αυτό που θα σε μεταφέρει. Όχι ένα για να κάνεις το κομμάτι σου στο Χαρικλάκι.
Αλλά το πιο fun to drive. Το πιο γρήγορο που θα σε βγάλει ασπροπρόσωπο στο track day και στο ταξίδι.
Αυτό που θα είναι η φυσική συνέχεια του παρελθόντος.

Και τώρα ξανά πίσω στον χρόνο. Ξανά ποδήλατο.
Όχι επειδή πλεόν είναι mainstream και διάφορες οικολογικές μαλακίες. Αλλά επειδή οι δρόμοι γέμισαν μαλάκες. Ακόμα και στο πιο έρημο σημείο της επικράτειας πάντα θα βρίσκεται ένα πανικόβλητο σούργελο να έρχεται από απένατι μην ξέροντας που πατά και που βρίσκεται.

Αρκετοί με ρώτησαν για το κόλλημα με το ποδήλατο, θ' απαντήσω με αυτό το βιντεάκι.

Καμία σχέση με την εικόνα που έχετε για το ποδήλατο, με αυτό που βλέπεται στους δρόμους απ' τις διάφορες ομάδες που κυκλοφορούν στην πόλη.
Έχεται ακούσει για mountain bike αλλά σίγουρα όσοι δεν έχουν ασχοληθεί, δεν ξέρουν περί τίνος πρόκειται.
Οι ομάδες ποδηλασίας που μας έχουν προκύψει τα τελευταία χρόνια, μας αποκαλούν “ποδηλάτες του Σαββατοκύριακου”.
Δεκτόν.
Η βλακεία είναι ανίκητη.
Από την άλλη είμαστε οι εφιάλτες τους.
Κάνουμε όλα αυτά που θα ήθελαν να κάνουν, αλλά δεν έχουν τα άντερα να μπουν στην διαδικασία.
Όπως μ' έναν SUVα δεν μιλάς για αυτοκίνηση, για τους ίδιους λόγους αποφεύγεις να ταυτιστείς μαζί τους.

Δεν γίνεται να μιλάμε για ποδηλασία με τους SUVάδες του ποδηλάτου.
Όπως οι κατσίφλωρες αγοράζουν SUV, έτσι και αυτοί καβαλάνε ποδήλατο.
Επειδή τους είπαν ότι είναι mainstream.

posted by b.b. chris @ 12:37 AM 4 comments

Monday, November 23, 2009

Ανηφόρα

Καθόμασταν σ' ένα joint της πόλης που μεγάλωσα, με φίλους και συζητούσαμε τα καθ' ημάς.
Εγώ είπα για την ορεινή ποδηλασία [mountain bike στα ελληνικά], ο άλλος είπε ότι είναι πεζοπόρος και πάει και καθαρίζει παλιά μονοπάτια, ο παράλλος είπε ότι δεν βγαίνει έξω πλέον γιατί βαρέθηκε τα ξενύχτια.
Όλοι συμφωνήσαμε ότι έχουμε καπνίσει λιβάδια Virginia tobacco, έχουμε πιει καράβια αλκοόλ και έχουμε ξενυχτήσει για δυο ζωές.
Ώρα να δούμε κάτι άλλο και αν δεν μας κάτσει πάλι εδώ είμαστε, σε παλιά κλασσικά πλέον, μονοπάτια.

Σίγουρα τον τελευταίο καιρό μιλάω πολύ για το ποδήλατο. Μόνο που είναι πολύ διαφορετικά απ' ότι πριν 5 χρόνια. Και τότε είχα ποδήλατο και κυκλοφορούσα μ' αυτό όταν μου δινόταν η ευκαιρία. Είχα [και έχω] αυτοκίνητο και συμμετείχα ενεργά στα δρώμενα του χώρου της αυτοκίνησης.

Τώρα το ποδήλατο είναι mainstream. Κι επειδή είναι mainstream, αρχίσαμε διαλόγους που έχουν το απλό συμπέρασμα “μάθαν ότι γαμιώμαστε, πλακώσανε και οι γύφτοι”. Όπως και να το ντύσεις το θέμα, η ουσία αυτή είναι.

Να το κάνω λιανά, να μπείς στο νόημα.

Δεν πολυκαταλαβαίνω την ορολογία των παιδιών της πολής και εν πολλοίς μ' αφήνει και παγερά αδιάφορο. Μισά ελληνικά, μισά εγγλέζικα, λεκτικές ακροβασίες που προσπαθούν να δείξουν ποιότητα και το μόνο που καταφέρνουν, είναι να αποδείξουν την τρικυμία εν κρανίο.
Δεν βλέπω ανταγωνιστικά ως ποδηλάτης τα αυτοκίνητα και ως βενζινοαίματος γκαζοφίλ τα ποδήλατα. Δεν χρειάζομαι να διώξω κανέναν από πουθενά, για να βγάζω γούστα.
Ξεκίνησα να καβαλάω ποδήλατο γιατί τότε, στα 11 μου, μόνο αυτό το μέσο μπορούσα να έχω για να μετακινούμε. Στην συνέχεια περισσότερο από συνήθεια και για ν' αποφεύγω τις κακοτοπιές, λέγε με αλκοτέστ, κίνηση, παρκάρισμα.

Τώρα είμαι στην ευτυχή θέση να το πάω το θέμα ένα βήμα παραπέρα, όσο και αν τα κάθε λογής τσόλια με αποκαλούν “πλούσιο χομπίστα” και “ποδηλάτη του Σαββατοκύριακου”. Όχι μόνο εμένα. Και άλλους που είναι σαν κι εμένα.

Μας έμαθαν όλους εμάς, τους τριγύρω από τα 40, να βλέπουμε την ζωή ανταγωνιστικά.
Να αποκτήσουμε το πιο δυνατό/ακριβό αυτοκίνητο, να βγάζουμε τα περισσότερα λεφτά, να υπερηφανευόμαστε πόσες πολλές ώρες δουλεύουμε άρα είμαστε σημαντικοί και το πιο γελοίο. Αν δεν πηδήξουμε την κάθε γκόμενα που απλά μας χαμογελά, τότε δεν μετράμε μία στον μάταιο τούτο κόσμο.

Δεν μας έμαθαν κάτι που ίσως είναι πιο αληθινό.
Ν' αναμετρηθούμε με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Εδώ έρχεται το γαμημένο ανηφορικό μονοπάτι.
Που δεν μετράει τι ποδήλατο έχεις για να το ανέβεις, αλλά πόσα ψυχικά αποθέματα...
Είσαι εσύ, το μονοπάτι και ο εαυτός σου.
Ή βάζεις την ουρά στα σκέλια και γυρίζεις πίσω ή μπαίνεις στον κόπο.

posted by b.b. chris @ 11:31 PM 0 comments

Tuesday, November 17, 2009

Dont' Save the x-King's House

Όχι δεν θα γράψω για το Πολυτεχνείο. Δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα, είναι η αλήθεια. Δεν λυπάμαι καθόλου που δεν ήμουν εκεί. Αν ήμουν μπορεί να συμμετείχα στον αντιδικτακτορικό αγώνα, μπορεί να έκανα και την πάπια, σαν έντιμος κυρ-Φασουλής.

Ούτε έχω καμιά ιδιαίτερη πρεμούρα κολήσω ένσημα επαναστάτη, παίζοντας πετροπόλεμο με τα ΜΑΤ στην πορεία της Επετείου. Διάολε κάποιοι έδωσαν την ζωή τους για να μην γίνεται αυτό. Για ποιο σεβασμό στον αγώνα τους μιλάμε όταν το διαιωνίζω, στην προσπάθεια να κλέψω λίγο από την αίγλη του αγώνα τους.

Μην σου πω ότι είναι γελοίο να πηγαίνω να διαμαρτυρηθώ στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, φορώντας αμερικάνικα ρούχα και ακούγοντας αμερικάνικη μουσική. Ειδικά αυτής του λίκνου της Αμερικάνικης δεξιάς. Της Lone Star State.

Άλλο είναι το θέμα μου μιας και πιάσαμε τα χουντοβασιλικά.
Κάθε φορά που αναφέρω το που πάω συνήθως για mtb ανοίγει η ίδια κουβέντα. “Μα ν' αφήνουν τα παλάτια στο Τατόι να ρημάζουν, αντί να τα εκμεταλεύονται;”

Σε πρώτη ανάγνωση δείχνει την αντίληψη που έχουν οι νεοέλληνες για την γή. Να μην μείνει κομμάτι ανεκμετάλευτη. Είτε χτίζοντάς τη, είτε καλλιεργώντας τη. Στο χρήμα που πιστεύουμε ως μόνο και αληθινό Θεό.

Το άλλο έχει να κάνει με πολιτική. Δεν τον διώξαμε γιατί δεν το γουστάραμε το σούργελο, επειδή μόνο κακό έκανε στον τόπο; Δεν τον αφήσαμε να σηκώσει και την οικοσκευή; Δεν τον πληρώσαμε από πάνω, γιατί τον διώξαμε;
Μας λείπει; Θέλουμε κάτι που να τον θυμίζει;

Ας ρημάξουν τα ήδη ρημάδια και όποιος μπορεί ας πάει να σηκώσει ότι τον βολεύει και μπορεί από εκεί πέρα.
Να ξαναγίνει ο χώρος όπως ήταν, πριν μας φορέσουν τους λεχρίτες οι Μεγάλες Δυνάμεις ή σύμμαχοι ή όπως αλλοιώς τους έλεγαν.

posted by b.b. chris @ 11:20 PM 0 comments

Monday, October 26, 2009

Έλα αιδoίον εις τον τόπον σου

Επειδή αυτά τα θέμματα είναι σημαντικά και μας νοιάζουν, όσο να 'ναι.

Από Δελτίο Τύπου της Ελληνορθόξης ημών Εκκλησίας, εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος και προς ενημέρωσιν του ποιμνίου, πρόσχομεν:

Ἀναφορικά μέ τόν Ἀριθμό Μητρώου Κοινωνικῆς Ἀσφάλισης (Α.Μ.Κ.Α.) ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος ἀπεδέχθη τήν εἰσήγηση τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Δογματικῶν καί Νομοκανονικῶν Ζητημάτων, σύμφωνα μέ τήν ὁποία «ὁ ἀριθμός Α.Μ.Κ.Α. εἶναι ἁπλῶς εἷς ἐπί πλέον χρηστικός ἀριθμός καί ἀπό ὅλα τά μέχρι τοῦδε στοιχεῖα οὐδείς κίνδυνος προκύπτει διά τήν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν. Εἰς πᾶσαν περίπτωσιν ἡ Ἐκκλησία γρηγορεῖ»

.

Μετανοείται λαμόγια, έφτασε η οργή του Θεού, βλέπεται τι γίνεται έξω. Έχει γαμηθεί να βρέχει.
Για να στεγνώσουν τα χώματα θα μας πάρει άνοιξη, όπως το κόβω.

posted by b.b. chris @ 1:16 PM 7 comments

Thursday, October 22, 2009

Σοσιαλισμός ή Βαραβαρότητα?

Να τους το αναγνωρίσουμε πάντως.

Είτε είναι ο Αείμνηστος στος τιμόνι του κόμματος και της χώρας, είτε είναι το Σιμητουλίνι, είτε τώρα ο ΓΑΠ, υπάρχει μια συνέχεια και μία συνέπεια στο πως αντιλαμβάνοται οι πασόκοι, την ασφάλεια και προστασία του πολίτη.

Τα υβριδικά και οι ανοιχτές διακυβερνήσεις τους μαράνανε...

Υγεία να έχουμε και θα το ζήσουμε και αυτό.
Η πράσινη ανάπτυξη θα αποδειχτεί τόσο φούσκα όσο και η νέα διακυβέρνηση.
Το έχω ήδη γράψει την επομένη της εκλογής τους.

Το video είναι από το TVXS

posted by b.b. chris @ 11:43 AM 0 comments

Guess Who